Sırf kişinin hırsız olması veya yatak odasına girmesi, onu öldürmeyi her durumda hukuka uygun hâle getirmez. Fakat o anda size ya da eşinize yönelen gerçek bir saldırıyı durdurmak zorunda kalmışsanız meşru savunma söz konusu olabilir ve ceza verilmez. TCK m.25 bakımından saldırının başlamış olması, gerçekleşmesinin kesinleşmesi veya tekrarının muhakkak olması; savunmanın da o anki koşullarda gerekli ve saldırıyla orantılı olması aranır.
Örneğin gece odanıza giren kişinin üzerinize bıçakla yürüdüğü bir olay ile sizi görüp kaçan kişinin arkasından ateş edildiği olay aynı değildir. İlkinde yaşamı koruyan zorunlu bir savunma bulunabilir. İkincisinde saldırı sona ermişse öldürme eylemi meşru savunma kapsamında kabul edilmez. Orantı da yalnızca ‘onda bıçak, bende silah vardı’ hesabıyla kurulmaz; mesafe, saldırganın hareketleri, evdeki kişiler ve müdahale imkânı birlikte incelenir.
Bir de savunma sırasında korkuyla sınırın aşılması vardır. TCK m.27/2 uyarınca, mevcut bir meşru savunma durumunda sınır mazur görülebilecek heyecan, korku veya telaşla aşılmışsa ceza verilmez. Öfke veya intikam bu hükmün yerine geçmez. Yargıtay 1. Ceza Dairesi, 2017/522 E., 2017/2417 K. sayılı kararında, mahkemenin gerekçelendirerek kabul ettiği bu koşullar nedeniyle verilen ‘ceza verilmesine yer olmadığı’ kararını onadı. Bu kararın konusu her yatak odası olayını cezasız saymak değil, kanundaki korku ve telaş istisnasının uygulanmasıdır.
Böyle bir olayda ilk anlatım ve maddi deliller çok önemlidir. Yardım çağrısı kayıtları, giriş izleri, kamera görüntüleri, yaralanmalar, saldırgandaki araç ve tanıklar korunmalıdır. ‘Evime girdi, gerisi önemli değil’ yaklaşımı savunmaya zarar verir; saldırının hangi anda başladığını ve hangi anda bittiğini ortaya koymak gerekir.